Sa unang tanong ay pawang sinasagot sa panliligaw ni Efren kay Angel Locsin. Ang lumalabas gusto lang yata ni Efren na mapansin upang makapagpangligaw ng isang artista.

Sa pangalawang tanong, bago ang pahayag ng CNN, walang pumupuna sa mga ginagawa ni Efren kung totoo man ito.  Para bang nagpapadala lang itong si Efren ng video sa CNN at iyon na, gingawaran na siya ng award.

Pangatlo, hindi ko maisip lahat tayo ay magtutulak ng kariton upang bigyan lang ng edukasyon ang mga yagit.  Hindi ba mas epektibo na mag-imbag- imbag tayo para magpatayo ng paaralan kay sa magtutulak ng kariton?

“Ang Bahay ni Kuya” ay bersyon ng Pinoy sa “Big Brother” reality TV series na nagsimula sa Netherlands.

Ganito ang pamalakad nito. Isang grupo ng iilang katao, kadalasan mga “teenager” na walang ginagawa makabuluhan sa buhay, ay pinipili upang manirahan sa isang malaking bahay na walang pakiugnayan sa labas nito sa loob ng higit isang buwan. Syempre, ang lahat sumali rito ay walang ibang ginagawa dahil para na rin kinulong sila sa isang buwan.  Lahat ng mga ginagawa nila sa loob ng bahay, liban sa pagtatalik, paghuhubad at pagdudumi (panalangin ng marami isama na rin ilabas sa telebisyon ang mga ganitong gawain liban sa pagdudumi), ay pinakita sa telebisyon na pinanood naman ng mga walang ring ginagawang makabuluhan sa buhay.

II.

Ang paninilip ng ibang tao ay uri ng sakit kung saan ang may sakit, tinatawag sa Inglis na “Peeping Tom,” ay naninilip ng ibang tao habang nasa pribadong gawain, gaya ng pagtatalik or kaya ay nakahubad.

Ganito ang pamalakad nito. Isang tao, na tatawagin nating “Peeping Tom,” na hindi makapagpigil maninilip ng ibang tao, ay bibili ng barina, o “boring drill” sa wikang Inglis.  Gamit nitong barina at ligid sa kaalaman ng kasamahan niya sa bahay, si Peeping Tom ay gagawa ng butas sa dingding ng banyo, paliguan at silid tulugan. Sa tamang panahon sisilip si Peeping Tom sa butas na ito upang makita ang ginagawa ng mga kasamahan niya sa bahay, gaya ng pagtatalik, paghububad at pagdudumi.

III.

Ano ang kaiibhan ng panonood sa telebisyon sa serye ng Ang Bahay ni Kuya at ang paninilip ng Peeping Tom? Sabi ng iba may aral mapupulot sa Ang Bahay ni Kuya, wala sa pagiging Peeping Tom. Anong aral halimbawa? Ano nga ba ang aral ma-ibigay ang mga kabataang wala namang makabuluhang ginagawa sa buhay kaya nga nagpapakulong sa Bahay ni Kuya ng higit isang buwan?

Sa ibang dako, may silbi rin Ang Bahay ni Kuya para maibsan ang mga Peeping Tom, kahit na ang kaligayahan dinodulot nito ay hindi makakapantay sa kaligayan tinatamasa ng Peeping Tom. Magandang mungkahi siguro na lubos-lubosin na ng Ang Bahay ni Kuya na ipakita sa telebisyon ang pagtatlik at paghuhubad.

Pumaimbulog ang kalidad ng pelikula natin.

Una sa lahat, walang bagong istorya. Gasgas na istorya: isang mayamang binata, isang mahirap na dilag, nag-iibigan, ayaw ng nga magulang ng binata ang dilag, bumaligtad ang kalagayan, yumaman ang pamilya ng dilag, naghihirap ang sa binata, nagkatuloyan din ang magkasing-irog. Tapos.

Ito pa. Mayamang binata, dumayo sa probinsya, na-aksidente, nagka-amnesia at hindi alam na siya ay mayaman, umibig ng isang mahirap na dilag, gumaling at naalaala ang tunay niyang katayuan, lumamig ang mahirap na dilag sa binata dahil hindi matanggap ang swerteng dumating, nagkaayos din, tapos.

Pangalawa, kung sino-sino na lang ang ginawang artista na wala namang talento. Ipaliwanag mo nga sa akin kung paano naging artista si Lola Dionisia? Ang kanyang anak na si Manny?

Maalaala ko, noong nanalo si Lydia de Vega sa Palarong Pambansa, ginawang artista.

Si Kris, sa dahilan siya ay anak ng Pangulo, ginawang artista. Nanalo ‘kamo si Kris ng Best Actress? Oo nga pala, paumanhin po, pero si Ai-ai delas Alas nanalo rin, hindi ba?

Hindi lang sa sports, lalo na sa mga nananalo ng beauty contests ginawang artista, dahil lang maganda.

(Sa wikang Inglis muna para hindi maintindihan ng mga bata nag-aaral kasalukuyan na kadalasan hindi marunong  mag-Inglis.)

There were two nuns..

One of them was known as Sister Mathematical (SM), and the other one was known as Sister Logical (SL).

It is getting dark and they are still far away from the convent.

SM: Have you noticed that a man has been following us for the past thirty-eight and a half minutes? I wonder what he wants.

SL: It’s logical. He wants to rape us.

SM: Oh, no! At this rate he will reach us in 15 minutes at the most! What can we do?

SL: The only logical thing to do of course is to walk faster.

SM: It’s not working.

SL: Of course it’s not working. The man did the only logical thing. He started to walk faster, too.

SM: So, what shall we do? At this rate he will reach us in one minute.

SL: The only logical thing we can do is split. You go that way and I’ll go this way. He cannot follow us both.

So the man decided to follow Sister Logical.

Sister Mathematical arrives at the convent and is worried about what has happened to Sister Logical.

Then Sister Logical arrives.

SM: Sister Logical! Thank God you are here!

Tell me what happened!

SL: The only logical thing happened. The man couldn’t follow us both, so he followed me

SM: Yes, yes! But what happened then?

SL: The only logical thing happened. I started to run as fast as I could and he started to run as fast as he could.

SM : And?

SL : The only logical thing happened. He reached me.

SM : Oh, dear! What did you do?

SL : The only logical thing to do. I lifted my dress up.

SM : Oh, Sister! What did the man do?

SL: The only logical thing to do. He pulled down his pants.

SM: Oh, no! What happened then?

SL: Isn’t it logical, Sister? A nun with her dress up can run faster than a man with his pants down.

And for those of you who thought it would be dirty, Say two Hail Marys!

Kung ano man ang dahilan, hindi dapat ipagbawal ang pagpapalabas ng mga dayuhang pelikula.

Naiintindihan ko na kailangan tulongan natin lumago ang lokal na industriya ng pelikula, ngunit hindi sa ganitong paraan.  Sino ba ang maniniwala na ang lokal na industriya ng pelikula ay lalago dahil pinagbawal natin ang kalaban?

Sa matagal na pahahon ako ay hindi nakapanood ng pelikulang Pilipino, hindi dahil sa ayaw ko nito, kung hindi ang antas ng kalidad nito ay bumaba.  Sa tingin ko kasi and ating pelikula ay umiikot na lang sa sampalan, iyakan at walang pakukundang na karahasan, hindi sa estorya.  Kaya naman, maririnig mo ang tili sa panayam sa mga nanood, “Ay!, ang ganda, nakakakilig, panuorin ko uli!”  O kaya ay, “Ang lambing-lambing nila, nakaka-in-love!”  O kaya ay, “Ang galing umiyak, feel na feel ko talaga.”  O kaya ay: “Ang galing sumampal niya, gagayahin ko ‘yan sa aking batugang asawa!”  O kaya ay, “Ang daming dugo, reelistic talaga!”

Ang dahilan ang lokal na industriya ng pelikula natin ay naghihikaos ay hindi dahil sa pinipiratang mga DVD’s; ang mga dayuhang pelikula ay pinipirata din naman ‘di ba?  Ang dahilan ang kalidad.

Ang pagbabawal ng dayohang pelikula tuwing dinadaos ang Manila Film Festival ay nagpapalala pa nga ng pamimirata ng DVD’s, dahil ang gusto manood ng mga pinagbabawal na dayuhang pelikula ay maghahanap ng paraan na maaliw din sila sa Kapaskuhan.

Totoo nga ang kasabihan na tatlong uri ng tao lang ang nagpapatakbo ng gobyerno natin: una, pulitiko; pangalawa, artista; at pangatlo, ang bihasa na, pulitikong artista.   Ang mga Dimaporo nasa pangatlo.

Sino ba ang pinaka-warlord sa lahat ng mga warlords rito sa Pilipinas?

Nilagay ang lalawigan ng Maguindanao sa ilalim ng batas militar upang masupil ang mga warlords na naghahari roon.  Nang nakatoon ang galit ng kababayan natin dahil sa Maguindanao massacre sa mga dambuhulang warlords, si Congressman Abdullah Dimaporo ay huhimingi na isa sa mga bayan sakop niya ay ilagay din sa batas militar.  Ang motibo? Para sabihin hindi siya warlord. Napakababaw ‘no? Ngunit hindi iyan ang nakakagalit. Ang nakagaglit ay ang pag-aakala ni Dimaporo na lahat tayo ay mga walang kamuwangmuwang.

Ngunit sa pagdedeklara ng batas militar na hindi sang-ayon sa ating saligang batas, ang ating pangkalahatang gobyerno ang siyang hindi sumusunod, hindi lang sa karaniwang batas, kung hindi ang pinaka-ugat ng mga batas: and ating saligang batas.

Ang tanging palatandaan ng mga warlords ay ang pag-iwas ng batas upang makamit ang kanilang kagustuhan.  Ganun din ang nangyari sa ating pamahalaan: umiwas ng batas upang makamit ang kagustuhan.

Kaya ano ba ang kakaibhan ng lokal na warlord at ang ating pamahalaan kung lahat na ito ay hindi sumosunod ng ating batas?

Alam natin lahat na ang paghuhuli ng pinaghihinalaang gumawa ng krimen ay hindi sapat na dahilan upang magpataw ng batas militar.  Sa ating saligang batas ang Pangulo ay pwede magpataw ng batas militar kung meron lamang rebellion.  Ngunit sino ba ang magrereklamo sa maling pagpapataw ng batas militar?  Ang ankan ng mga Ampatuan lang siguro.

Ang hindi tuwirang pagpapataw ng batas militar (na kinakatakutan natin noong panahon ng dating Pangulo at diktador na si Ferdinand Marcos) ay nagpapakita, hindi lang na walang saysay ang pagtutugis ng gobyerno natin laban sa mga sindikatong kriminal, kung hindi ang malaking posibilidad na ang mga pinuno natin ang nagpapalago ng mga sindikatong ito.

Ang dami pa, liban sa mga Ampatuan, ng mga sindikatong kriminal na namamayagpag rito sa atin.  Ang mga kahindikhindik na krimin nangyayari rito sa Kamaynilaan ay gawa ng mga sindikatong ito.  Kuratong Baleleng, Waray-waray, Ilongo Group at (maniniwala ba kayo!) Igorot Gang!  Lahat nang ito ay pagmamay-ari ng mga halal ng mga kawani ng pamahalaan.

Kung napapadako ka saan man sa Mindanao at nakakakita ka ng convoy ng mga armadong tao, hindi ka makakapaniwala ito ay guwardiya ng isang congressman, governor o kaya ay mayor.  Ang sandatang dala ng mga taong ito, maluluma ang mga sundalo natin.

Ngunit, isang buwan pa lang sa kanyan sentensya, noong Oktobre 2007, si Erap ay binigyan ni Pangulong Gloria Arroyo ng “Unconditional Pardon.”

Ngayon, dalawang taon tapos siya pinalaya sa paraan ng “Unconditional Pardon,” si Erap ay arangkada na naman tatakbo sa halalan pagka-Pangulo sa 2010.

Sa kanyang mga pahayag, uli-uling sinabi ni Erap na isa sa mga plataporma niya ang pagbigay lunas sa mga “injustices” gaya ng kanyang pagkakakulong.  Malinaw na hindi inaamin ni Erap ang kanyang pagkakasala.

Kung ganun, hindi ba dapat lang na babawiin ang “Unconditional Pardon” na binigay sa kanya?

Ang “pardon” o pagpapatawad ay binigay lamang sa mga nagsisisi sa kanilang kasalanan, at ito ay hindi rin binibigay sa mga hindi humingi.

Hindi ba ang partido ay binoboo ng mga platoporma at interes na kakaiba at salungat sa mga plataporma at interest ng ibang partido? Kung ang isang tao ay kandidato ng lahat at magkasalungat na paritido hindi ba iyan ay nagpapatunay na hindi niya alam kung ano siya?  ’Ika nga sa Ingles, “That person is a walking contradiction!”